روياي شبانه

معني واقعيه اعصاب

Sun, 13 May 2012 23:54:00 GMT

اعصاب ميدوني چيه ؟نه نميدوني ديگه

حالا من مي گم چيه

اعصاب يه سيمه بين نيم کره

سمت چپ مغز با نيم کره سمت راست

که اين دو قسمت رو به هم وصل مي کنه،حالا:

يه سري ها هستند با يه کفشي که تهش از تيغه تيزه،

ميرن روي اين سيم

بابا اين سيم نازکه توان اين همه فشار رو نداره

چرا اين همه اذيت مي کني

بله با خودتم،بله خودت.

ما هي اين سيم رو ترميم مي کنيم

شما با اين کفشا هي روي اعصاب ما راه برويد

بابا اين زمين حاکي نيست که هي روش راه ميروي

شوخي کردم،گفتم چيزي بنويسم بروز باشم ...

اعصاب هر چي شما بگي همونه

آينه در آينه

Sun, 13 May 2012 21:45:00 GMT

مژده بده! مژده بده! يار پسنديد مرا

سايه‌ي او گشتم و او، بُرد به خورشيد مرا

جان دل و ديده منم، گريه‌ي خنديده منم

يارِ پسنديده منم، يار پسنديد مرا

کعبه منم، قبله منم، سوي من آريد نماز

کان صنمِ قبله‌نما، خم شد و بوسيد مرا

پرتو ديدار خوشش، تافته در ديده‌ي من

آينه در آينه شد: ديدمش و ديد مرا

آينه خورشيد شود، پيش رخ روشن او

تاب نظر خواه و ببين کاينه تابيد مرا

گوهرِ گُم‌بوده نگر، تافته بر فرق فلک

گوهري خوب‌نظر، آمد و سنجيد مرا

نور چو فواره زند، بوسه بر اين باره زند

رشک سليمان نگر و غيرت جمشيد مرا

هر سحر از کاخ کرم، چون که فرو مي‌نگرم

بانگ لک‌الحمد رسد، از مه و ناهيد مرا

چون سر زلفش نکشم، سر ز هواي رخ او

باش که صد صبح دمد، زين شب اميد مرا

پرتو بي‌پيرهنم، جان رها کرده تنم

تا نشوم سايه‌ي خود، باز نبينيد مرا

هوشنگ ابتهاج

کتيبه خستگي ها.....دلنوشته من

Fri, 11 May 2012 21:57:00 GMT

صدايت پُر است از ترانه بهاري،

نگاهت سرشار از آبي درياها

دستانت کتيبه خستگيهاي زمانه

،وجودت وجود بخش پيکر بي جانم،

چگونه اين همه خوبي تو....

بوسه بر دستانت مي گذارم و

عاشقانه دوست مي دارمت مادر

دلنوشته من....نظر يادت نره گلم

پدر و مادرم...

Tue, 08 May 2012 23:07:00 GMT

مادرم شاخه اي از اقاقياست

هديه خوب خدا براي ماست

بوي مهربانيش پَر کشيده تا به ماه

قلب مهربان او مي تپد براي ما

هست دعاي مادرم رمز خوشبختي ما

شاخه ديگر ان هست پدرم

همدم و مونس و يار مادرم

قلب بي کينه او خانه لطف و صفا

دست پر محبتش سايبان شاخه ها

شعر از خودمه لطفا نظر بديد

دوباره خسته ميشوم...

Sun, 06 May 2012 21:52:00 GMT

دوباره در هواي تو بال شکسته مي شوم

پُر از بهانه مي شوم،دوباره خسته مي شوم

مي شوم از عشق تو پُر،تو اي اميد زندگي

دوباره تا به خانه ات دو پاي بسته مي شوم

غزل غزل سروده ام دو بيتي و رباعي ام

نگو نمي رسم به تو که باز خسته مي شوم

ز رفتنت به اين دلم مگو تو لحظه اي سخن

که من بدون عشق تو ز هر چه رَسته مي شوم

چاره من همين و بس دست من و دامن تو

به لطف بي نهايتت اميد بسته مي شوم.

شعر از خودمه نظر يادتون نره

ثنايم...

Wed, 02 May 2012 00:39:00 GMT

ثنا جان رفتي و با رفتنت چشمان ابري سما را باراني کردي،

نيستي ببينيدوريت چه به روزش آورده،غصه هايش سر باز

کرده و بغضهاي نيمه شبش را به سختي در گلو مهار

ميکند.ميترسد صداي هق هق اش به گوش

مادر برسد.مبادا غصه اي به غصه اش اضافه کند.

نيستي ببيني روزهايش را در حسرت لحظه هايي

که باتو گذشت سپري مي شود وآه هاي پي درپي

که مي کشدو اشکهاي بي اماني که از چشمانش فرو

مي ريزد.خاطراتت را مو به مو به ياد مي آورد...

ناخودآگاه لبخندي مهمان لبهايش مي شودولي

به يکباره دلش فرو ميريزد.....تو نيستي...

حال غم نبودنت چنگ به روزهايش زده و زير لب

با خود نجوا مي کند:ثنايم چه غمگينانه رفتي...

افسانه ميمند

Tue, 01 May 2012 22:46:00 GMT

بهارت ميکند افسون از اين افسانه ميمند

نخورده ميکند مستت مي ميخانه ميمند

به بزم نسترن بلبل به صد شوريدگي گفتا

خوشا بر حال شمع و لاله و پروانه ميمند

به چشم اندازکوهستان عجايب جذبه اي دارد

گل اشک و گلاب اشک در پيمانه ميمند

قدم بر چشم صاحبخانه دارد ميهمان اينجا

مرام ميزباني بين ز صاحبخانه ميمند

بهار خرم و اشک گل سرخش مسافر را

به ناز گوشه چشمي کند ديوانه ميمند

مه ارديبهشت و بزم گل افسونگري دارد

غزل خوان پريوش از مي مستانه ميمند

بهشتي اينچنين خرم ز دامنگيري خاکش

نموده مست «دلجو» را مي جانانه ميمند

دستور زبان...

Mon, 30 Apr 2012 02:19:00 GMT

از همان ابتدا دروغ گفتند!

مگر نگفتند که “من” و “تو” ، “ما”

مي شويم؟!

پس چرا حالا “من” اين قدر تنهاست!

“تو” اينقدر سنگ دل شد؟!…

اصلا اين “او” را که بازي داد؟!…

که آمد و “تو” را با خود برد و شديد “ما”!

مي بيني

قصه ي عشقمان!

فاتحه ي دستور زبان را خوانده است ..

زهر حسرت

Sat, 28 Apr 2012 23:12:00 GMT

سينه ميسوزاني اي دل چو مي آغازي سخن

بس کن اين شب ناله ها رو از چه مي خواي رنج من

جرم و تقصير از تو بود از يا ديرين بد نگو

هرچه کرد آن يار شيرين باتو،ناز شست او

هرزگي کردي، سزا ي هرزگي رسوايي است

حاصل رنگ و ريا در عاشقي تنهايي است

از بهشت وصل جانان دوزخ غم ساختي

سينه رنجور من در التهاب انداختي

اي دل ديوانه بشنو، اين مرام زندگي ست

او که گريان کرد چشمي را،نصيبش خنده نيست

وصف گل رويان شنيدي،پا ز شر نشناختي

عيش نا اهلان گزيدي تا گل خود باختي

در پس و پيشت گل خوش عطرو بو بسيار بود

آن گلي که از جور تو پژمرده مي شد يار بود

همچو شاهين بر ستيز قله ها پر ميزدي

مسخ موشي گشتهي و از قله پايين آمدي

با همه خردي ز تو آرامش و شادي ربود

آنچه پايينت کشيداز قله ها نفس تو بود

در خم بيراه، از خود پشت پا خوردي،دريغ

رفت عمي و نديدي از کجا خوردي،دريغ

ياد باد آن روزگار اي دل که ياري داشتي

در ميان دوستانت اعتباري داشتي

از گذرها مي گذشتي خيره سر هنگام جوي

روز و شب با يار يکدل مي نشستي روبروي

حاليا بي حال و هويي،آن سرافرازي چه شد؟

يار را بازي گرفتي،آخر بازي چه شد؟

اين زمان ديگر سر تو با گريبان آشناست

هر دلي آسان فروشد يار،او را اين سزاست

گفته بودم با تو رسم عاشقي اين گونه نيست

پيش يار از ديگري گفتن،خيرگي ست

گفته بودم با تو اي ديوانه،بس کن سرکشي

بس نکردي سرکشي،اکنون اسير آتشي

شب،سحرشد،بامداد آمد،تو مي نالي هنوز؟

نوش جانت زهر حسرت اي دل رسوا بسوز

شب ترديد

Thu, 26 Apr 2012 22:23:00 GMT

در شب ترديد من، برگ نگاه!

مي‌روي با موج خاموشي كجا؟

ريشه‌ام از هوشياري خورده آب:

من كجا، خاك فراموشي كجا.

دور بود از سبزه‌زار رنگ‌ها

زورق بستر فراز موج خواب.

پرتوي آيينه را لبريز كرد:

طرح من آلوده شد با آفتاب.

اندهي خم شد فراز شط نور:

چشم من در آب مي‌بيند مرا.

سايه ترسي به ره لغزيد و رفت.

جويباري خواب مي‌بيند مرا.

در نسيم لغزشي رفتم به راه،

راه، نقش پاي من از ياد برد.

سرگذشت من به لب‌ها ره نيافت:

ريگ باد آورده‌اي را باد برد.